read.. feel me..
<

 

Saturday. November 29, 2008, excited ako kasi magkikita ulit kami ni Dy ko. Umaga pa lang magkatext na kami. Akala ko before lunch nandito na siya sa bahay. Lunch na wala pa. Naisip ko baka natraffic lang. Okay. Papunta na raw. Hintay pa rin ako. Aba! Hapon na wala pa! Syempre umandar na pagka-emotera ko, nabadtrip na. Before 6 nagtext siya magkita raw kami sa bayan. Okay. Fine. Pumunta ako sa bayan. Dumating siya. He looked so tired. Syempre ako medyo nakonsensya na pagod na nga siya from work eh aawayin ko pa. So di ko muna siya inaway. I kept on asking him kung bakit siya sobrang late, hindi siya sumagot. Kainis! Nag aya siya kumain. Nag dinner kami sa Jollibee. Surprisingly, he got a small box out of his belt bag, jaraaaaaaaaaaaaaaaannnnnnnnnnnnn!

(Engraved: JR LOVE REYA 050808)

Ayun, nawala ako sa wisyo ko. Teary-eyed at hindi na nawala ang ngiti sa mukha ko from that moment.

It was an unexpected gift, wala naman kasi okasyon, though I must admit I’ve been secretly waiting for him to give me something like this, one of the signs I asked HIM parang assurance with our relationship.

I will never ever forget that moment you gave me this ring. I promise to keep this and value this forever because you and me, we are FOREVER.

I am so happy. Thank you Dy.

I LOVE YOU SO MUCH MR. BERNARD ESGUERRA 1ST!

ALWAYS HAVE & ALWAYS WILL!

 

P.S.

He bought a whole Braso de Mercedes cake at Goldilocks as a Pasalubong for my Mama. Nice!

December 4th, 2008 at 6:46 am and tagged ,